Schooltrauma

//Schooltrauma

Aan elementaire vaardigheden zoals ‘Adviseren’, ‘Verkopen’, ‘Inkopen’, met aandacht voor gespreksstructuur, socializen, vraagtechnieken, luisteren, feedback, social media (netwerken), acquisitie, offreren, klanttevredenheid, wordt in het reguliere basis- en algemeen onderwijs nauwelijks aandacht besteed.

Vaardigheden die elke volwassene, vroeg of laat en zeker in het toekomstige maatschappijmodel, nodig blijkt te hebben.

Stel, je wordt werkloos en je wilt (of moet) verder als ZZP’er. Ook het UWV helpt niet of nauwelijks met het helpen ontwikkelen van commerciële vaardigheden. Wel enige aandacht voor solliciteren, maar dat is een middel, niet een doel! Daar sta je dan met je kennis over de geschiedenis, jouw Frans, jouw Duits, je wiskunde, je achterhaalde praktijkdiploma boekhouden en jouw maatschappijleer …

Het is meer dan 45 jaar geleden dat ik met een enorm genoegen de schoolbanken verliet. OMG, wat had ik een pesthekel aan school. De lagere school doorliep ik vrij gemakkelijk. Over de vierjarige MULO deed ik zes jaar en van de tweejarige HAVO-top maakte ik er drie. Per saldo dus negen jaar over de HAVO.

Nog steeds heb ik dromen, waarin ik een proefwerk krijg voorgeschoteld of examen moet doen voor een vak dat mij blijkbaar tot op de dag van vandaag nog steeds niet boeit of waarvan ik achteraf nog steeds niet het nut van inzie en er daarom (weer te) weinig aan had gedaan.

Ik leerde de Nederlandse taal te spreken vóórdat ik naar school ging, zonder lastiggevallen te worden met naamvallen en grammatica. Dit in tegenstelling tot het leren spreken van Duits. Ik breek na negen jaar Duitse lessen nog steeds mijn nek over de naamvallen, terwijl ik alle ‘rijtjes’ nog steeds kan opdreunen. Elk Duits kind leert Duits te spreken zonder te weten wat een naamval is. Waarom was dit voor mij en mijn klasgenoten dan wel noodzakelijk?

Geschiedenis. Belangrijk. “Van de geschiedenis leert men”. Ik vraag mij dan weleens af wat je er wijzer van wordt. Dat je een oorlog kunt beginnen die je wint? 1600: Slag bij Nieuwpoort. Bijna niemand weet meer “wie tegen wie”. Ik ook niet meer. (Ga het ook niet opzoeken).

Kom je van de HAVO af, dan weet je wel waar de Willemsvaart ligt, maar niet dat je van Maastricht naar Amsterdam de A2 moet volgen. Destijds had ik dat wel nuttig gevonden. Nu niet meer. Ik heb TomTom.

Jarenlang wiskundige berekeningen moeten maken met een logaritmeliniaal, terwijl er al jaren elektronische handrekenmachines beschikbaar waren. A2+B2=C2. Nooit is mij de praktische toepassing uitgelegd. Blijkbaar wel aan de stukadoor die in de keuken controleerde of de muren ‘in het lood’ stonden. Van de stelling van Pythagoras had hij nooit gehoord.

Waarom deed ik zo lang over de HAVO? Mijn conclusie: ik ben praktisch ingesteld en dat besef openbaarde zich op de middelbare school. Als mij de praktische toepassing van de theorie niet werd uitgelegd of als deze inmiddels was achterhaald, dan boeide mij het onderwerp totaal niet meer en bleef het ook niet beklijven. Overigens heb ik daar nog steeds last van: het opslaan van iets dat mij niet boeit, aldus mijn vrouw …

Inmiddels trainde ik honderden volwassen mannen en vrouwen in commerciële basisvaardigheden en concludeer dat de meesten van hen hieraan ‘onbewust onbekwaam’ begonnen. Onbegrijpelijk. Stel, je wordt ooit werkverlegen?

Met de huidige ontwikkelingen in de maatschappij pleit ik voor de invoering van nieuwe, praktische(!) verplichte schoolvakken. Ook goed voor de economie en de werkgelegenheid.

2018-12-21T18:53:54+00:00