Wel altijd ff vragen. Voor de lezers die mij niet kennen: ik ben de 67 inmiddels gepasseerd. Overigens voel ik me de vijftiger van toen, maar dat terzijde. Zelf vind ik het vreselijk als iemand start met “u”. Ik reageer dus altijd met “Joh, heb ik zó’n ouwe kop?”. Zelf maak ik mij daar blijkbaar ook schuldig aan, want ik spreek een onbekende ook vrijwel altijd met “u” aan, zeker als het een nieuwe businessrelatie is. Begint de ander met ‘jij’, dan sluit ik mij daar graag bij aan. Meestal wacht ik nauwelijks met het voorstel elkaar te tutoyeren. Slechts éénmaal in mijn carrière werd dit verzoek afgewezen. Uiteraard respecteerde ik die wens tegelijk met het vermoeden dat dit contact niet zou uitmonden in een innige relatie. Dat vermoeden bleek juist.

Vaak blijkt dat mensen moeite hebben om ‘jij’ te zeggen. Ook al kreeg men toestemming om te tutoyeren, men blijft notoire “u” zeggen. Erg? Wel nee, tenminste, ik vind wel dat jij je dan wel moet verontschuldigen als de afspraak is gemaakt om elkaar te tutoyeren. Licht even toe waarom jouw “jij-zeggen” in dit gesprek (of altijd?) moeite kost. Gebruik dán niet het excuus dat je jouw gesprekspartner een “ouwe kop” vindt hebben, ook al denk je dat wel ;-). Veelal vloeit het “jij-zeggen” voort uit het thuisgebruik, waarbij het de gewoonte is om ouders, vreemden en notabelen met “u” aan te spreken.

In mijn blogs spreek ik mij lezers aan met “jij”. Ook in mijn boeken adresseer ik de lezer met “je, jij en jou en jouw” in tegenstelling tot hetgeen je tegenkomt in traditionele verkoopopleidingen, -blogs en – boeken. Let daar maar eens op.

De “jij”-relatie vind ik familiaarder, vriendschappelijker en draagt bij aan een grotere gunfactor. “Positief Afwijkend”, zeker in een klantgesprek. Allerbelangrijkste: Blijf, indien mogelijk, zoveel mogelijk jezelf. Als jou dat niet gegund wordt, wordt een succes jou vermoedelijk óók niet gegund.